محاکمه در قرارگاه حبیب – قسمت پایانی
در قسمت قبل گفته شد که ژیلا دیهیم نشستی گذاشت و در ابتدای آن گفت همانطور که میدانید، ما نفرات پذیرشی را برای یک دوره امتحانی به قرارگاه میآوریم و اگر صلاحیتشان احراز شد، درتشکیلات باقی میمانند. ژیلا دیهیم پس ازاین مقدمهچینی، رو به من کرد و گفت: داریوش، (نام مستعار من) بیا روی سن […]
قبل از شعار حقوق بشر، نگاهی به کارنامه خودتان بیندازید
شما از ایران بدون اعدام، پایان شکنجه و رعایت حقوق بشر سخن میگویید. اما یک سؤال اساسی دارم: این حقوق بشر شامل اعضای سازمان خودتان هم میشود یا فقط برای سخنرانی در کافه تریاها و کلوپهای اروپایی است؟ من ۳۵ سال در مناسبات سازمان مجاهدین حضور داشتم و آنچه میگویم بخشی از تجربه شخصی خودم […]
رفاه فرماندهان و رنج نیروها در سازمان مجاهدین خلق
در سال 1377 بار دیگر سازماندهی ها تغییر یافت. تمرکز نیرو در قرارگاه اشرف تغییر کرد و نیروها در قرارگاه هایی در مناطق مختلف عراق تقسیم و مستقر شدند. مقر ما که به آن فرماندهی هفتم می گفتند به یک پادگان که ارتش عراق در اختیار مجاهدین خلق گذاشته بود در استان بصره در نزدیکی […]
محاکمه در قرارگاه حبیب – قسمت اول
حدودا سال 80 بود که پس از تغییر سازماندهی در قرارگاه ۷، تحت مسئولیت فردی به نام ضیا مقدم قرار گرفتم. من در وضعیت پاسیوی بودم و تا چند روز اول کاری با من و بقیه نفرات کاری نداشتند. اما این آرامش چندان دوام نیآورد و خیلی زود نوبت یکی دیگر از بحثهای ایدئولوژیک و […]
وقتی فشارهای تشکیلاتی مجاهدین مرا به مرز خودکشی رساند
در مقطعی از حضورم در قرارگاه بنیاد علوی، در قرارگاه یازدهم و در یگان توپخانه سازماندهی شدم. فرمانده دسته ما عباسعلی دارایی و فرمانده یگان نیز فرشاد پورکشکول بود. دو نفر به نامهای محمود دادوند و مسلم محمدی هم بهعنوان “تن واحد” در کنار من قرار داشتند. در آن مقطع، بحثهای موسوم به “دیگ و […]
روایت دو سال مهمانخانه، تا شکنجه و توبه اجباری
یکی از تلخترین تجربههای من در دوران حضور در تشکیلات مجاهدین خلق، مربوط به نشستهای موسوم به “طعمه” در دوران مسعود رجوی است؛ نشستهایی که به نام مقابله با نفوذ و حفظ امنیت تشکیلات برگزار میشد، اما در عمل به ابزاری برای سرکوب مخالفان، تحقیر اعضا و درهمشکستن اراده کسانی تبدیل شده بود که جرئت […]
وقتی خواب دیدن هم باید مطابق میل تشکیلات مجاهدین باشد
وقتی وارد تشکیلات رجوی شدم. یکی از موضوعاتی که از طرف مسئولین و هم در کلاس های ایدئولوژیک روی آن تاکید و برای ما آن را تکرارمی نمودند این بود که “اصالت با بیان است”. به ما میگفتند شما باید هر آنچه در ذهن و ضمیرتان میگذرد، بدون پنهانکاری گزارش کنید. حتی خوابی را که […]
از مصادره انقلابی تا اخاذی از خانوادهها
یکی از تجربیات تلخ و فراموشنشدنی من در دوران حضورم در تشکیلات فرقه رجوی، مشاهده فاصله عمیق میان شعارهای پرطمطراق سازمان و عملکرد واقعی آن بود. سازمانی که همواره از انساندوستی، فداکاری، عدالتخواهی و ساختن انسان تراز مکتب سخن میگفت، در مناسبات عملی خود شیوههایی را به کار میگرفت که با ابتداییترین معیارهای اخلاقی و […]
بازگشت به خویشتن خویش…
سال ۱۳۷۹، در دوران جوانی، در شهر هندیجان مشغول کار و زندگی بودم. راستش را بخواهید، رؤیای رفتن به خارج از کشور را در سر داشتم. روزگار به همین منوال میگذشت تا اینکه روزی یکی از دوستانم که آن زمان نمیدانستم با سازمان مجاهدین ارتباط دارد و متأسفانه در سال ۱۳۹۸ نیز در لیبرتی کشته […]
سقوط در چاه سیاه رجوی
چرا میگویم افتادن در دام رجوی، همچون سقوط به چاهی سیاه و بیانتهاست؟ دلیلش این است که وقتی انسانی در این تشکیلات گرفتار میشود، رها شدن و کندن از آن بسیار سخت و دشوار خواهد بود. من در آبان ماه سال 1364 با هزاران امید و آرزو به تشکیلات رجوی پیوستم و فکر میکردم در […]
وقتی زندانی سیاسی آرزوی بازجو شدن دارد
یکی از خاطراتی که از دوران حضورم در مناسبات تشکیلات مجاهدین به یاد دارم، مربوط به یکی از نشستهایی است که در آن از اعضا پرسیده شد: “اگر روزی سرنگونی محقق شود، میخواهید چهکاره شوید و چه مسئولیتی بر عهده بگیرید؟” طبیعتاً پاسخها متفاوت بود و هرکس بر اساس تصور خود از آینده، شغل یا […]
خاطرات بخشعلی علیزاده از دوران زجرآور 30 مهر
هر گاه که بیاد دوران 30 مهر در تشکیلات مجاهدین میافتم تمام بدنم درد می گیرد. نیاز شدید به یک فنجان قهوه پیدا میکنم تا بدنبالش با کشیدن یک نخ سیگار از دردی که تمام وجودم را میگیرد، بکاهم. دوستان خواننده ممکن است که زیاد در جریان نباشند که موضوع از چه قرار است. خدمت […]



















