برادری محروم از آزادی گفتگو با مجتبی نوری برادر حمید رضا نوری اسیر در کمپ آلبانی
مادری در فراق درگذشت تسلیت به مناسبت درگذشت مادر علی ابریشمکار
به یاد مادر فرزان پورعابد مادران، منتظران بدرود یافته – قسمت سی ام
نامه خانواده های متحصن در برابر پادگان اشرف به نخست وزیر عراق
لازم به تذکر است که پس از فرار چند تن از اعضای این فرقه در ماههای گذشته تدابیر شدید امنیتی در کل کمپ اشرف به اجرا در آمده که شامل قرار دادن سیم خاردارهای بلند و طولانی، دوربین های مدار بسته که رفت و آمد ها را کنترل می کند و جلوگیری از حضور افراد عادی فرقه در خیابانهای اصلی کمپ برای کارهای خدماتی می باشد به شکلی که اعضا در حصار چند لایه زندانی شده اند و امکان فرار اعضا را به صفر رسانده اند
بیانیه خانواده های متحصن در برابر پادگان فرقه ای اشرف
همگان اطلاع دارند که تعدادی ازخانواده ها ماه هاست پشت در قلعه اشرف چشم انتظار دیدار فرزندانشان هستند و در این مدت بارها توسط تعداد محدودی از افراد پادگان اشرف مورد لطف قرارگرفته اند. حضور ما در اینجا طولانی شده است. مسعود رجوی گفته بود خانواده ها 20 روز بیشتردوام نمی آورند ولی حالا نزدیک به 180 روز است که هنوز مزاحم حضرات هستیم. راستش هر از مدتی احساس خستگی می کردیم ولی همیشه از سوی سازمان حرکتی می بینیم که بیشتر نگران عزیزانمان می شویم و صبر را پیشه کرده و می گوئیم که تا فرزندانمان را ملاقات و آنها را با دنیای خارج از فرقه آشنا نکنیم محل را ترک نمی کنیم.
سمینار بزرگ پاریس و دستاوردهای آن
دستاورد بسیار مهم و مثبت این سمینار همدلی و هماهنگی هر چه بیشتری بود که بین جداشدگانی که برای رهائی افراد گرفتار در داخل فرقه و حمایت از خانواده ها فعالیت می کنند بوجود آمد. بعد از این سمینار این فعالیت ها شتاب تازه ای به خود گرفت و پی در پی با برگزاری آکسیون ها، ارسال نامه به ارگان های بین المللی، مصاحبه با رسانه های جهانی و دیدار با مقامات و شخصیتها همراه بود.
متن مصاحبه با خانم حوریه محمدی و آقایان بهادر خرمی و سعید حضرتی در سمینار پاریس
بهادر خرمی: همیشه به این امید نگاه می کنم که یک روزی می آید که مادرم بیاد بیرون و خوشحالم حداقل منو به اشرف نفرستاد بدتر از ا ین هم می شد که من به اشرف رفته الان اونجا بودم همینکه پدرم من را نجات داد و من را اونجا نفرستاد خدا را شکر می کنم که حداقل الان سالمم و دارم درس می خوانم و می خواهم مادرم را کمک کنم که از اونجا بیاید بیرون
سمینار پاریس در حمایت از خانواده های قربانیان قلعه رجوی
روز شنبه 19 ژوئن 2010 یکی از سالن های بزرگ پاریس شاهد گردهمایی بیش از 200 نفر از اعضای جداشده از مجاهدین خلق، خانواده های قربانیان و گروهی ار فعالین حقوق بشر بود. در این گردهمایی که با هدف روشنگری نفی خشونت، تروریسم و فرقه گرایی و همچنین کمک به خانواده های قربانیان اسیر در قلعه رجوی (کمپ اشرف ـ عراق) تشکیل شد ده ها تن از مهمانان خارجی، خبرنگاران و فیلمبرداران رسانه های مختلف نیز حضور داشتند.
مصاحبه آقای میلاد آریایی با خانم سعیده جابانی در سمینار پاریس
اینطور که معلومه این سمینار در راستای فریادهای خانواده هائی هست که پشت دربهای بسته اشرف ماندند و در واقع انعکاس صدای اونها هست در اروپا. و من خیلی خوشحالم که اینجا شرکت می کنم چون این قضیه را تنها یک قضیه حقوق بشری می بینم نه قضیه سیاسی نه جهت گیری سیاسی خاصی بهش می دهم. و حس می کنم من تها بخاطر این قضیه برام اهمیت داره که این در واقع کوچکترین و اصلی ترین نیاز خانواده ها هست که بتوانند بچه هاشون را ببینند و مجاهدین این حق را ا زشون گرفتند
حضور هیئتی از شرکت کنندگان سمینار پاریس در سفارت عراق در فرانسه
نزدیک به پنج ماه است که پدران و مادران سالخورده ای با چشمانی گریان و قلب هایی شکسته درانتظار ملاقات با فرزندانشان در مقابل در قرارگاه اشرف متحصن شده اند تا رهبران مجاهدین خلق بگذارند این خانواده ها به فرزندانشان که در داخل کمپ هستند دسترسی یافته و با آنها صحبت کنند. اما مخالفت رهبری مجاهدین خلق برای ملاقات خانواده ها با فرزندانشان در حالیکه که راه زیادی را از ایران به عراق آمده اند نقض واضح حقوق بین الملل و حقوق انسانی در سراسر جهان است.
سخنرانی خانم بتول سلطانی عضو سابق شورای رهبری مجاهدین در سمینار پاریس
من بتول سلطانی هستم قبل از اینکه صحبتهایم را شروع کنم از همه شما تشکر می کنم برای شرکت تان در این گردهمائی و حمایت از خانواده کسانی که اسیر هستند در قرارگاه اشرف، کسانی که بهترین ایام زندگی شون تباه شده است. ای کاش که می شد حالا که پام به اروپا رسیده دنبال خوشی ام باشم و بی تفاوت باشم. مسائلی که تو این قرارگاه به مدت بیست سال در حکومت صدام و زمانیکه تمام ارتباط با بیرون بسته بود و اتفاقاتی که اونجا افتاده نمی توانم در برابرش بی تفاوت باشم.
پایداری خانواده ها در مقابل کمپ اشرف
خانواده های اسرای اسیر در کمپ اشرف نیز از این قاعده مستثناء نیستند و پافشاری بر خواسته های برحقشان در همین چند ماه نشان داده است که علیرغم تمام سختی ها و گرمای طاقت فرسا و مشکلات کشور عراق و همچنین ترفندها و تاکتیک های فرقه رجوی و حجم تبلیغات وسیع بر علیه خانواده های اسرای کمپ اشرف و حمله و هجوم و فحاشی های روزانه به آنها و آوردن بستگان آنها با هزار مکر و فریب به پای مصاحبه های فرمایشی و وادار کردن همان بستگان یعنی فرزندان خانواده ها به فحاشی و توهین به والدینشان یا عزیزانشان که رنج این سفر پر مخاطره را فقط بخاظر نجات آنها از فرقه رجوی به جان خریده اند.
متن سخنان آقایان مسعود جابانی و شمس حائری در سمینار پاریس ـ قسمت اول
آقای شمس حائری: الان کسانی در اشرف هستند که بستگانشان در همین جمع ما حضور دارند دوتا از بچه های من یک پسر و یک دختر که به مدت بیست سال است ندیمدمشون و سازمان هرگز اجازه ندادکه ما با آنها ملاقات کنیم یا اونها با ما ملاقات کنند حتی مکاتبه یا تلفن هیچ قطع ارتباط کامل. بعضی از افراد هستند مادر یا پدرشان اونجا هست، بعضی هستند که برادر و خواهرشان یا بطور مختلف در اونجا حضور دارند وسالها اونها را ندیدند و خواهان ملاقات با اونها هستند.
حضور هیئتی از شرکت کنندگان سمینار پاریس در دفتر سازمان دیدبان حقوق بشر
ما پشتیبانان و حمایت کنندگان از سمینار” حمایت از خانواده ھای قربانیان قلعه رجوی (کمپ اشرف عراق) که در تاریخ 19 ژوئن 2010 در پاریس تشکیل شد از اعضای قربانی و جداشده از سازمان مجاھدین خلق، و فعالین حقوق بشر و خانواده ھای قربانیان کمپ اشرف در عراق می باشیم و از شما می خواهیم که موجبات دیدار این خانواده های محترم را با فرزندان خودشان که بعضا بیش از بیست سال است که یکدیگر را ندیده اند، فراهم کنید.
بیانیه آقای اکبر زاده از خانواده اسرای اشرف
حال من همراه با صدها خانواده اعم از پدران و مادران پیر و سالخورده و برادران و خواهران در انتظار دیدار و ملاقات عزیزانمان در یک فضای آزاد و بدون حضور فرماندهان خارج از چهارچوب سرکروبگرانه تشکیلاتی در این اسارتگاه هستم و از شما عزیزان که همواره ما خانواده ها را با پیامهای بسیار با ارزش خود امیدوارکرده و پنجره هایی گشوده به تابش نور به غارمتروک اشرف برای آگاهی کامل فرزندانمان که هنوزدر چنگال این دیوصفتان گرفتار هستند و با این اقدام جدید که صدای این پدران و مادران سالخورده که سالها موفق به دیدار فرزندان اسیر خود نگردیده اند، صدا و درخواستهای انسانی که حداقل حقوق تعریف شده اسیران وخانواده های آنهاست به گوش مجامع بین المللی برسانید و از همه آنها استمداد کمک داریم.

