از جمله مواردی که همیشه در نشست های ایدئولوژیک گفته می شد تهدید درون سازمان و نیروهای بورژوازی بود، در این رابطه بحث ها و نشست های کشافی برگزار می شد و تک تک نیروها در این رابطه زیر تیغ می رفتند که چرا گرایشات درونی نسبت به بورژوازی دارند اما در کمال تعجب دیدیم مریم و مسئولین تراز اول سازمان قبل از شروع حمله آمریکا به عراق به پاریس گریختند.

هر چند که رجوی با دجالیت منحصر به خود در هر بار فرار و جاخالی دادن مبارزاتی آن را رنگ و لعاب سیاسی و ایدئولوژیک داده و بر ضرورت این اعمال ننگین خود نشست های مبسوطی برای اعضای سازمان بر گزار و توجیهاتی را ارائه می دهد.اما این سکوت مرگبار او از 29 بهمن 89 معنای جدیدی به خود گرفته است که با درگیری 19 فروردین و ادامه سکوتش سئوالات زیادی را در اذهان عمومی تداعی می کند.

اصولا اگر یک نگاه گذرا به کارنامه رجوی بیندازیم بخوبی مشاهده میکنیم که ایشان در تمامی سرفصل ها هنگامی که از بیرون خود تحت فشار قرار میگیرد از مواضع خود براحتی عقب نشینی میکند و برای این عقب نشینی هم دهها دلیل میاورد. و این بدلیل بی مایگی و بی اصالت بودن ایشان است. روزگاری امریکا جهانخواربود و سرود نبرد با امریکا میساختند وحتی قبل از پیروزی انقلاب در تهران امریکایی ترور میکردند ولی وقتی تحت فشار ارتش امریکا قرار گرفتند از امریکا بعنوان دوست و متحد استراتزیک خود یاد میکنند.

ده ها تن از اعضای گروه تروریستی مجاهدین از جمله 3 تن از فرماندهان این گروه پس از فرار از اردوگاه اشرف در شمال شرقی بغداد، خود را تسلیم نیروهای امنیتی عراق کردند. یکی از این فرماندهان گروه تروریستی مجاهدین در کنفرانسی مطبوعاتی به خبرنگاران گفت، مسئولان این گروه توجهی به جان انسانها در اردوگاه اشرف ندارند، زیرا آنها از اعضای عادی هستند و نه فرماندهی کل.

دستور داده بودن برین جلوی تانک ها بپرین.برین جلوی بولدوزرها بپرین.دستور بود!آقای رجوی خون میخواد.والا مجلس روضه اش رو توی سیمای آزادی چه جوری برپا کنه؟عین اینکه مردم رو خر تصور کردن!نشسته پشت جعبه آینه،عروسک پشت پرده،یه عده بچه بیگناه مجروح بدبخت که از زندان اومدن یا مجروح شدن اونجا رو برانکارد و روی صندلی نشستن بعد ایشون بغل گوشش هم برادر ابریشمچی داره اسم ها رو میگه.

آیا مریم قجر فقط برای فرار از فشار دولت عراق و مسائل بین المللی مبنی بر خروج از کشور عراق این گونه عنوان می کند که حاضر است از عراق خارج شود؟ ولی هر چه که باشد باید نتیجه گرفت که نشان دادن این گونه مصاحبه ها نشان از کشتار دیگری دارد که سران فرقه سعی می کنند که دوباره با به کشتن دادن نفرات اشرف به حیات ننگین خودشان ادامه دهند و اینگونه نشان دهند که نفرات در اشرف خودشان خواهان ماندن هستند و حاضر نیستند از آنجا خارج شوند.

شاید باورتان نشه ولی ایندفعه هیئت وزیران عراق برای اخراج حتمی فرقه رجوی مصوبه ای را گذرانده که بی شک آرزوهای مخرب شما را تیره ودر کنارش دادو فغان مادران و پدران پیری که یکسال در جلوی درب اشرف به انتظار دیدار فرزندانشان نشسته اند روزگار سیاه و پرنکبتی را در این 9 ماه بحول قوه الهی وبا افشاگری های جانانه رقم خواهند زد.

مسعود ومریم رجوی که اید‍یولوژی خون را نمایندگی میکنند برعکس اصرار دارند که نیروها همچنان دراردوگاه اشرف بمانند تا با تکرار سناریوی تحریک و وادار کردن آنها به درگیری با نیروهای حفاظتی عراقی باز خون بریزند واز خون این قریانیان برای اهداف تبلیغاتی خود استفاده نمایند.براستی اگر ماندن دراردوگاه اشرف ومقاومت تا آخرین نفر وآخرین سنگر یک وظیفه ملی وانقلابی وشرافتمندانه است پس چرا آنها فرار را بر قرار ترجیح داده واز این سعادت محروم شده اند؟

روش سازمان مجاهدین از قدیم این‏گونه بوده است که افراد ناراضی داخل تشکیلات خود را نابود کند، به نحوی که بتواند بهره‌برداری سیاسی از نابود کردن آنها ببرد و هم اینکه از شر آنها در داخل سازمان راحت شود، این سناریو را در درگیری با ارتش عراق طی چند روز گذشته اجرا کرده همان‎طور که بارها آن را در سال ۲۰۰۹، در عملیات مرصاد و در اوایل پیروزی انقلاب نیز به اجرا درآورد تا هم پروژه کشته‌سازی خود را دنبال کرده و هم از این طریق مظلوم‌نمایی کند.

وقتی چنین فرمانی در مناسبات خشک مجاهدین و عاری از هر گونه احساس صادر میشود باید رفت چون اگر نروی و سرپیچی کنی و یا در صحنه نبرد کم بذاری و زخمی نشوی و کتک نخوری آنوقت به جای یکبار مردن در صحنه دهها بار باید در درون مناسبات بمیری و مارک بخوری و جواب پس بدهی و گزارش ها بنویسی که چرا زنده ای؟ چرا تیر نخوردی؟ چرا کتک نخوردی؟ چرا جانانه از خواهر مریم و خانه او اشرف دفاع نکردی؟ آنوقت شروع میشود انواع و اقسام فحش های سازمانی، مارکهای دست ساز رهبری مجاهدین و له و لورده کردن شخصیت افراد که گاها با ضرب و شتم نیز همراه است.

نمی توان براحتی از این مسئله انسانی عبور کرد و اقدامات خشونت آمیز دولت عراق را محکوم نکرد، اما دوسال پیش هم چنین فاجعه ای پیش آمده بود و طی یکسال و نیم گذشته هم هشدارهای دولت عراق نشانگر پایان نیافتن مسئله بود، اما کسی به عمق ماجرا نرفت و باز هم ریخته شدن خون باعث احساساتی شدن عدۀ زیادی شد و کسی از مریم و مسعود رجوی نپرسید چرا اصرار به ماندن در اشرف دارید؟ وقت آن رسیده تا به این حادثه از زوایای مختلف بنگریم و براحتی از آن عبور نکنیم. چون سرسری رد شدن از این مسئله می تواند خونهای بیشتری را بخاطر سیاستهای ضد انسانی و قدرت طلبانه مسعود رجوی و مریم رجوی بر زمین بریزد

خاطراتم را مرور میکردم متاسفانه کلامی جز آه و حسرت برایم نمی ماند انسانهایی که خدا نعمت بودن را به آنها داده باید هستی خود را بیهوده ببازند. جریان اخیر را از زبان رسانه های گوناگون شنیدم و نتیجه ای که گرفتم این بود. دیدم رجوی پس از برنامه مرداد سال قبل زمینه چینی چنین کاری را کرده بود پس از آنهمه بد بختی هایی که زندانیان کشیدند و باتوم ها توی سرشان خورد رجوی به آنها گفت چرا مقاومت نکردید؟چرا سلاحهای آنها را مصادره نکردید؟ و… و دیدید که حالا وضع به چه صورت شد حتما این رهبری پلید فردا طلبکار کارهای بیشتری خواهد شد و خواهد گفت چرا همه کشته نشدید؟ کاش این مرد اندکی احساس داشت! من نمیدانم اینها واقعا آدم نیستند پس چه هستند؟