خانم ایرانپور متقابلا ازحضور و دیدارخودشان با اعضای انجمن خوزستان که خود سالیان از قربانیان این فرقه تروریستی بودند ابرازخوشحالی نموده و درباره سفر اخیر خانواده ها به عراق وتحصن دراطراف کمپ لیبرتی و ضرورت حضور فعال ومستمرخانواده ها دراطراف کمپ لیبرتی اظهارداشت: ما در سفر اخیر به دست آوردهای زیادی دست یافتیم ازجمله افشاگریهای خانواده ها علیه فرقه بخصوص در دیدار با نمایندگان کمیساریا و برخی رسانه های عراقی امید به رهایی را به افراد اسیر ساکن درلیبرتی در دل آنها زنده کردیم. وی اضافه کرد که بدلیل شور واحساسات خانواده ها علیرغم تلاش های مذبوحانه سرکردگان فرقه برای خنثی کردن تاثیرات تلاش آنها برخی افراد اسیر به نوعی تحت تاثیر حضور گرم و امیدوارکننده خانواده ها قرارگرفته بودند

بر بالای بلندی می ایستم و یاران را به سکوت می خوانم، باز به ترتیب فهرست اسامی، نام هر اسیری را سه بار می خوانیم و باز مرثیه خوانی می کنیم و هماورد می طلبیم و به مناظره فرا می خوانیم: برادر مجاهدم، به مقابل من بیا، چهره مپوشان، با من سخن بگو، با من بگو پس از سی سال ماندن دربند مسعود شیطان صفت دستاورد تو چیست، نفرت و لعن را رها کن و به عاطفه و مهر سلامی دوباره کن.

حضور خانواده های مشتاق دیدار با عزیزانشان خواب از روی رجوی دیو صفت می رباید و عوامل نادان وی که در مقابل خانواده ها دست به فحاشی و تهمت می زنند را دیوانه نموده است. براستی که خانواده ها پدران و مادرانی که سالیان منتظر این لحظه هستند که بتواند حداقل برای چند دقیقه نور چشمان خود را ببیند از حرکات جنون آمیز جماعت رجوی ابایی ندارند همین خانواده ها بودند که کمپ اشرف را از جا جنباندن و یکی از عواملی بود که رجوی را وادار به عقب نشینی نمود و آنجا را تخلیه کرد.همان موقع با پرتاب سنگ و گلوله های آهنی از خانواده ها استقبال می نمود اما چیزی را عوض نکرد و عزم خانواده را مصمم تر نمود تا برای رهائی عزیزانشان از چنگال دیو لیبرتی یعنی رجوی از پا ننشینند و تنها خواسته آنها آزادی بچه ها و خواهر و برادرانشان می باشد.

خانواده ها طبق معمول ساعت ۸ صبح بعد از صرف صبحانه آماده اعزام به جلوی لیبرتی شدند. با هماهنگی لازم خانواده ها در ظلعی از پادگان لیبرتی حضور یافتند که محل اسکان زنان بود و سازمان آمادگی حضور خانواده ها را در آن جا نداشت با حضور خانواده ها از استانهای تهران ٬ فارس ٬ کرمانشاه ٬ یزد ٬ گیلان ٬ خوزستان ٬ سیستان و بلوجستان ٬ مازندران اعضا‌‌‌‌‌‌‌‌ی سازمان با پارک تانکر آب و چندین دستگاه مینی بوس در جلو خیابان ورودی کمپ و نصب پلاکارد های مختلف مانع دید خانواده ها شدند، کار خانواده ها امروز بسیار هماهنگ و خوب بود تا جایی که اعضای فرقه رجوی مجبور شدند که پارچه ها و پلاکاردهای خود را نزدیکتر بیاورند

صبح جمعه بستگان بیش از ۶۰ تن از اعضای گروه مجاهدین در پارکینگ «عباس بن فرناس» توقفگاه ویژه فرودگاه بین المللی بغداد، جمع شدند تا از آنجا راهی لیبرتی، کمپ محل نگهداری نیروهای این گروه شوند. بر پلاکاردهایی کوچک و بزرگ دست نویسی که در دست داشتند، از مجاهدین خواسته اند فرزندانشان را رها و از مجامع بین المللی نیز خواستند، برای ملاقات با بستگان و فرزندانشان مجالی فراهم کنند.

خانواده ها برای روز دوم به اردوگاه لیبرتی مراجعه کردند. خانواده ها خیلی خوب فعالیت نمودند و همه جا بودند. خانم ها به منطقه زنان نزدیک شدند و سعی کردند با آنها صحبت کنند. عناصر فرقه رجوی اول مات شدند چون فکر نمیکردند که آنان بتوانند به آن مکان نزدیک شوند و ابتدا سخت دست پاچه شدند. بعد به سرعت نیروهایشان را به محل آوردند و سپس با یک پارچه سفید جلوی شکافی که از آن اردوگاه قابل رؤیت بود را بستند، ولی خانواده ها همچنان به تلاش خود برای کسب خبر ادامه دادند.

من سه بار برای ملاقات فرزندم ابوافضل شیخ بگلو به عراق رفته ام ویکبار نیز پسر دیگرم این کار را انجام داده است که تاکنون نتیجه ی مورد دلخواه مرا نداده است. فکر میکنم که چاره ی کار فشار آوردن هرچه بیشتر به رجوی است که آنهم با مراجعه به نهادهای قانونی وذیربط عراق و نمایندگان سازمان های بین المللی دراین کشور ونیز سایر ارگان های بین المللی در جاهای دیگر جهان است!

کاروان بزرگ 130 نفره خانواده های اعضای گرفتار در فرقه رجوی در قلعه الموت لیبرتی اسارتگاه شماری انسانهای اغفال شده آنچنان درخشید که قلم قاصر از بیان رشادتها وشجاعتهای آنان است. آنان که عضوی ازخود دراسارتگاه رجوی داشتند با تقبل بسا رنج وشکنج ومصائب سفر چیزی نخواستند الا ملاقات و دیدار ولو چند دقیقه ای با عزیزان دربندشان. امری رایج و مشروع مندرج در منشور ملل متحد وعرف انسانی دریک جامعه بین المللی که رجوی خائن ازتحقق آن به هراس افتاد ونابخردانه آنان را مورد آماج فحش و فضیحت که شایسته خود واعوان وانصارش است، قرارداد.

این حصار بالاخره شکسته خواهد شد و روسیاهی دیگری بر چهره رجوی باقی میماند. خانواده ها مصمم تر از آنند که با حرکات ایذایی سر خورده شوند و خانواده ها همانطور که قبلا ثابت کرده اند درس دیگری در باره استقامت و ایستادگی به رجوی می آموزند.

بر بالای سکوی هایل بین ما و مجاهدین می ایستم یاران را به سکوت فرا می خوانم و با رساترین فریادها می گویم که جوانان دلیر ایرانی،نره شیران در زنجیر،مسعود کجاست،مریم کجاست رهبران پوشالی شما کجا هستند که شما را در بیغوله های عراق رها کرده اند و خود گریخته اند.برادر در بندم،خواهر اسیرم خلق تو ماییم به سوی ما بیا،نفرت را به رجوی وا بگذار و دمی در هوای عشق نفس بکش.

سختی سفر و راه‌های دور و پر پیچ وخم جاده‌ها‌، شرمسار صبوری مادران و پدران پیر و سالخورده و خواهران و برادران دلتنگ و رنج ‌دیده یاران را در پل زائر به‌ هم رسانده است. مردان و زنان سیستانی در جامه‌های ساده‌ی زابلی و کردهای غیور کردستان در لباس‌های فاخر و زیبای کردی. از یک سو لهجه‌ی زیبای یزدی به ‌گوش می‌رسد و از دیگر سو شمیم طراوت گیلک‌ها و گرگانی‌ها و صمیمیت و خونگرمی شیرازی‌ها و خوزستانی‌ها.

به کوری چشم رجوی که همواره با تهدید و ارعاب خانواده های اسیران دربند فرقه وبا بکارگیری انواع تشبثات مذبوحانه سعی نموده تا هرطور شده مانع ازتجمع آنها دراطراف کمپ لیبرتی شود، دومین سری ازخانواده های خوزستانی اسیران دربند فرقه روز سه شنبه مورخه 4/12/94 برای بار دوم به همراه تعدادی از خانواده های اسیران دربند ازدیگر استانها برای تجمعی دوباره دراطراف اسارتگاه فرزندانشان راهی کشور عراق شدند.