دخترم سمیه در سال 1998 به عراق رفت که در آن زمان در سن نوجوانی بود و فهمیدم که به سبب تبلیغات و شایعات دروغی که سازمان در کانادا پخش کرده بود به طرف سازمان گرایش پیدا کرده است. بعد از آن فهمیدم که سازمان اقدام به جذب دختران و پسران جوان بین 12 تا 20 سال کرده است و با فریب و نیرنگ ویزای آن ها را گرفته و سمیه و جمعی از دوستانش در بین این فریب خوردگان از سال 1998 بودند.

سران سازمان مجاهدین هر ساله به بهانه برگزاری جشنهایی که هیچ و پوچ میباشند، تعدادی از افراد جنایتکار را به کشور شما وارد مینمایند که در حال حاضر با توجه به برخی ناامنی هایی که در کشورهای مختلف اروپایی بوجود آمده و حمایت سازمان مجاهدین از گروه تکفیری داعش، حضور جنایتکارانی از این گروه های ضدبشری در غالب مهمانان این جشن، میتواند عواقب بسیار خطرناکی برای کشور شما داشته باشد و خسارات جبران ناپذیری به مردم شما وارد نماید که بهترین راه ممکن برای جلوگیری از این همه جنایتهای احتمالی ممانعت از برگزاری این جشنها میباشد تا از هرگونه جنایتهای احتمالی نیز ممانعت شود.

ما اعضای خانواده ایرانپور حمله اخیر به کمپ لیبرتی اسارتگاه بس خونین عزیزانمان را بشدت محکوم میکنیم و از مسولین مربوطه تقاضای نجات و خروج هر چه سریع تر آنان را از زندان لیبرتی و کشور پر خطر عراق داریم. باشد که گوش شنوایی در پهنه گیتی صدای خانواده های زجر کشیده و نگران جان هماره در خطر جگر گوشه هایشان را بعد از سالیان سال سکوت مرگبار بشنود…

چگونه است که 14 سال است! فریاد های ما به جایی نمی رسد. چرا فریادها و در خواست کمک و استمداد ما خانواده های بی پناه و رنج دیده را نمی شنوید! چرا برای تسریع انتقال فرزندان واسیران قربانی فرقه که توسط سران جنایتکار سازمان و شخص رجوی خائن به گروگان گرفته شده اند کاری انجام نمیدهید. در طی چند ماه گذشته بیش از پیش دروغ و ریای رجوی جنایتکار و فراری مشخص شده است. آنان در حال فرستادن سران درجه یک و اعضای قدیمی و نورچشمی های خود هستند و جوانان بیگناه اسیر و اعضای جدید را قربانی و بعنوان طمعه در کمپ باقی می گذارند.

به قرار اطلاع شب گذشته آنهم در دقایق اولیه آغازین افطار؛ لیبرتی محل گروگانهای رجوی مورد اصابت دهها موشک قرار گرفت که مورد تائید نیروهای عراقی هم قرارگرفت. دراین وانفسا آنچه که بیش ازهمه نفرت آوراست واکنش نابخرادانه رجویها درپس اطلاعیه های پی درپی مبنی براینکه دراین واقعه کسی ازاسرای لیبرتی شهید نشده است (بخوانید قربانی نشده است)!؟ گوئیا سران تشکیلات بدنام رجوی خاصه مریم قجردرانتظار چنین حملات مرگبار و قربانی دادن شماری ازنگون بختها را داشتند تا با بکارگیری قاب های عکس ازپیش خریداری شده به نیات پلیدخود پرداخته ومورد تبلیغات سوء قراربدهند ودیگربار یک جورهایی خوراک نمایش آتی خود با حضورمریم قجردرفرانسه باشد.

ما به شدت نگران سلامتی عزیزانمان هستیم و قبل از هر کس رجوی را مسئول این کار می دانیم چرا که این رجویست که هم چنان در ماندن در عراق جنگ زده اصرار دارد و در حالیکه میلیون ها دلار خرج همایش های بیهوده زنش می کند حاضر نیست کمترین هزینه ای در جهت بیرون آوردن فرزندانمان از عراق بکند. ما از سازمان ملل و دولت امریکا و دولت محترم عراق می خواهیم که اولا به ما خانواده ها امکان دیدار با عزیزانمان را با فشار آوردن به رجوی فراهم کند و ثانیاً هرچه سریعتر آنها را به خارج از عراق منتقل کرده و برای آنها فرصت انتخاب آزادانه را فراهم کند تا بدور از فشار و تهدید های تشکیلات رجوی بتوانند زندگی جدیدی را آغاز کنند.

خانواده های اسیران دربند فرقه تروریستی رجوی درتماس های خود ضمن محکوم کردن حمله خمپاره ای به لیبرتی تاکید داشتند که ما نقش سران گروه تروریستی در بوجود آمدن چنین حوادثی را کمتر از اقدام مهاجمان این حمله نمی دانیم زیرا آنها علیرغم اینکه می دانند مردم عراق حتی ازاقدامات ترروریستی درامان نیستند ولی بازهم درمسیرانتقال سریع وگسترده تراسیران به کشورثالث سنگ اندازی کرده وازطرف دیگرکماکان ظالمانه برانجام ملاقات ما با عزیزانمان برای کسب خبراز وضعیت سلامتی آنها ممانعت می کنند که ازاین بابت نگرانی ما را دو چندان کرده اند

“از ذوق دیدار فقط گریه می کردم، اول شهاب را نشناختم، با قدی رعنا و صورتی سرخ آمد و خود را شاد و سرحال نشان می داد ولی چهره غمگینش، گواه ریز و درشت سختی هایش بود. شهاب تحت نظر کامل و شدید با ما صحبت می کرد و با ما راه می رفت. ما مجبور بودیم علی رغم میل قلبی مان، بعد از دو روز جگر گوشه مان را در ناکجا آباد رها کنیم و برگردیم.”

با نهایت تاثر وتالم با خبرشدیم که خانم کرمی مادر مهران دژن از اسیران دربند فرقه رجوی که اخیرا هم به کشور آلبانی منتقل شده بعد از تحمل یک دوره بیماری ناشی از درد فراق فرزند اسیرش دارفانی را وداع و به رحمت ایزدی پیوسته. به همین مناسبت انجمن نجات شعبه خوزستان درگذشت این مادر گرانقدر و چشم انتظار را به خانواده محترم آقای دژن و فرزند اسیرش مهران تسلیت گفته و برایشان صبر و شکیبایی و شادی روح مادرگرامی آنها را ازدرگاه خداوند منان خواستاراست.

خانم ملازاده دردیدار با آقای فلاح رنجکش گفت:” قبل ازشما آقای رجب زاده که هم محلی وهمسایه ما بودند توانسته بود خودش را از شر رجوی رها کند و به ایران و گیلان نزد خانواده اش برگردد. درآن تاریخ من سه باربه ملاقاتش رفتم. دوبار به منزلش رفتم و یکبارهم ازقضا آقای پوراحمد زحمتش را کشیدند و درهمین انجمن نجات که مثل خانه خودم هست ایشان را ملاقات کردم. آقای رجب زاده میگفت که فرزندم خیلی دوست دارد به نزدم بیاید وبارها با رجویها قهرکرده و دست به فرار زده است ولی هربار دستگیر و زندانی شده است. والله همسرم آنقدرمریض است وچمشانش نمی بیند که نتوانست مرا دراین دیدار همراهی کند وهمچنانکه می بینید من تنهایی از روستای خودم به رشت آمدم

من وخانواده ام وحتی دیگرخانواده های اسیران گرفتار از هارت و پورت های توخالی رجوی و عواملش ترسی نداشته وتهدید وتهمت زدن آنها هم نمی تواند کمترین خللی درعزم واراده ما برای نجات عزیزان اسیرمان ایجاد کند. سرکردگان این گروه باید بدانند که اگرصدها موانع دیگری هم برای نرسیدن ما ویا صداهایمان به عزیزان اسیرمان ایجاد کنند البته که آنها را ازهم دریده وبرخواهیم داشت، به سران گروه رجوی توصیه می کنم بجای اینکه دهن گشاد وکثیف خود را بازکرده و یاوه سرایی کنند،تهمت،انگ وبرچسب هایی که فقط شایسته رجوی است به ما خانواده ها بزنند بهتراست دست ازسر عزیزان ما بردارند.

من نرگس بهشتی خواهر مصطفی و مرتضی بهشتی هستم. مریم قجر باز در جواب تهمتهایت میگویم که مزدورانت عکس شهیدی که جوانیش را تو گرفتی پاره کردند و تو را دوباره رسوا کردند. این من خواهر نیستم که تو را رسوا میکنم. این اجیرشده های خودت هستند که ماهیت تو را رو میکنند.