عید نوروز در فرقه رجوی

من جابر مجدمیان از استان خوزستان شهر اروندکنار حدود 7ماه ازدوران خدمت سربازی ام را در لشکر84 خرم آباد می گذراندم که درشهریور59عراق به خاک کشورحمله کرد وبه همراه دیگر سربازان لشکر برای دفاع از خاک کشورم درمقابل متجاوزین راهی جبهه شدم که متاسفانه بعد ازیک ماه یعنی در1/7/59 درحمله ایی که ارتش عراق درمنطقه موسیان داشت اسیرشدم . با ورود به اردوگاه اسرای جنگی دوران سخت اسارت شروع شد .سالها ما اسرای جنگی حق برپایی جشن ایاد ملی خود را نداشتیم و حتی مراسم مذهبی، گاهی نماز جماعت را هم نمی توانستیم برگزارکنیم. سالهای اول به یاد نوروز بین خودمان یواشکی جشنی برگزار می کردیم البته منتظر برخورد خشونت آمیز مامورین عراقی هم می شدیم. کم کم بدلیل فشارهای داخل اردوگاه دیگریادمان رفته بود که کی عید نوروزاست .بهرحال سالها به همین طریق گذشت تا اینکه دراواخر سال 68 مسئولینی ازطرف سازمان مجاهدین به اردوگاه آمدند آنها به زبان فارسی با ما صحبت کرده و با دادن وعده و وعید های اغواکننده ازجمله آزادی زودرس و رفتن به ایران از ما خواستند که به همراه آنها به کمپ مجاهدین برویم خیلی ازما برای فرار از فشارهای اردوگاه عراق فریب وعده های داده شده ازطرف آنها را خورده وقبول کردیم که با آنها به کمپ مجاهدین برویم . اوایل ورود به مناسبات سازمان با ما برخورد خوبی می کرد ومنتظر این بودیم که کی وعده آزادی وفرستادن ما به ایران فرا می رسد.


خلاصه روزها و ماهها گذشت ونه تنها خبری ازتحقق وعده مجاهدین نشد بلکه درمقابل سئوال ما عنوان می کردند بروید خدا را شکر کنید که شما را ازجهنم اردوگاه عراق نجات دادیم بعد گفتند خبر دارید که اگر به ایران بروید چون به ما پیوستید رژیم شما را اعدام خواهد کرد! با این حال اگر می خواهید بروید شما را دوباره به اردوگاه می فرستیم و ما را بر سر دو راهی قراردادند. موقع تبادل اسرای جنگی بین ایران وعراق تعدادی اصرار به بازگشت کرده و رفتند. من وتعدادی ازنفرات دروغ اعدام درایران را جدی گرفته وبه ناچار درفرقه رجوی ماندگار شدیم وچون به میل خود مانده بودیم دیگر مجبور بودیم ازدستورات تشکیلاتی فرقه تبعیت کنیم وگرنه مورد برخورد جدی قرارمی گرفتیم.
چند سال به همین صورت گذشت .من برای ورود به بحث نحوه برگزاری جشن نوروز درمناسبات فرقه ونوشتن خاطرات تلخ آن لازم بود تا ابتدا مقدمه بالا را ذکر کنم .بهرحال برگزاری جشن نوروز درمناسبات فرقه برای ما ازغمگین ترین روزها بود چون به یاد روزهایی که درایران بودیم می افتادیم که دراین ایام چقدردرجمع خانواده شوروشوق برای برپایی جشن نوروز داشتیم ، مسئولین فرقه که نمی خواستند ما به یاد گذشته بیفتیم کارهای سخت وطاقت فرسا وپوشالی به بهانه آماده سازی جشن نوروز دردستور کار ما قرار می دادند ، عده ای را برای طراحی دکوراسیون می بردند ،عده ای را برای تمرین اجرای تئاترهای بیهوده وخسته کننده می فرستادند، بقیه هم به دیگر کارهای پوشالی می پرداختند . خلاصه همه را به نوعی مشغول می کردند بطوریکه وقتی روز عید می رسید همه خسته و کوفته مجبور به شرکت دربرنامه های نمایشی می شدیم، باورکنید همه نفرات بدلیل خستگی حوصله دیدن آن را نداشتند. هرکس ذهنش نزد ایران وخانواده اش واینکه چه شور و حالی درروزعید داشتیم بود. من خودم وقتی به برنامه هایی که اجرا می شد نگاه می کردم ذهنم می رفت در دورانی که درایران ونزد خانواده ام بودم و به دروغ ها و وعده های توخالی سران فرقه برای نگاه داشتن ما فکر می کردم وناراحت می شدم. خلاصه دو الی سه روز مثلا درمناسبات سازمان به اصطلاح جشنی برگزار می شد ولی بعد ازآن کاری بر سر ما می آوردند که یادمان می رفت عید نوروزی بوده خلاصه می خواهم این را بگویم که جشن ،شادی کردن درسازمان مجاهدین معنی ومفهوم واقعی نداشت همه چیز وهرکاری ساختگی ودرراستای اهداف رجوی برای رسیدن به قدرت تنظیم می شد .
بهرحال حدود 9 سال حضور دراردوگاه اسرای جنگی عراق و 17 سال هم حضور درمناسبات سازمان مجاهدین چیزی جزکشیدن رنج ومصیب نداشتیم تا اینکه درسال 85 بعد ازسالیان گذراندن دوران اسارت دراردوگاه عراق وسازمان مجاهدین به وطن ونزد خانواده ام بازگشته ودرعید همان سال بهترین جشن را درکنارخانواده ام برگزار کردم واشک شوق ریختم وخدای خودرا شکرکردم که توانستم یکباردیگردرکنارخانواده ام عید واقعی را جشن بگیرم. امیدوارم تا دوستان سابقم که متاسفانه هنوز درفرقه رجوی اسیر هستند بعد ازسالیان رنگ آزادی دیده و بتوانند درکنار خانواده خود عید نوروز واقعی را جشن بگیرند وازخدا می خواهم که این روزهرچه زودتر برای آنها فرا برسد .
جابرمجدمیان عضو جدا شده از فرقه رجوی

دیگر مطالب

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.