آمریكا نیز خواهان اخراج مجاهدین از عراق شد

سخنگوی وزارت خارجه آمریكا در یك گفتگوی رسمی گفت: «ما خواهان انتقال حدود سه هزار نفر از افرادی هستیم كه در كمپ اشرف بسر می برند. ما در حال گفتگو برای انتقال آنها به كشور ثالث دورتر از ایران هستیم.» و همچنین گفت: «شرط انتقال آنها از طریق سازمان ملل این است كه آنها بصورت تك به تك درخواست پناهندگی از سازمان ملل كنند» این به معنی است كه سازمان مجاهدین بایستی تن به این خواسته جامعه بین المللی بدهد و اسیران خود را رها كرده و از طریق مجامع بین المللی آنها را به كشورهای دیگر در جایی كه سیطره سازمان مجاهدین روی آنها نباشد منتقل كند.
در این میان چند نكته قابل توجه وجود دارد كه قابل تأمل می باشد:
1ـ آمریكا بعنوان یك جنایتكار بین المللی كه به هیچ قانون انسانی و بین المللی مقید نمی باشد چنانچه طی ماههای اخیر درمنطقه مشاهده كرده ایم به هیچکدام از مزدوران خودش وفا نكرده و براحتی خواهان بركناری و سرنگونی و حتی محاكمه آنها شده است. در مورد سرنوشت حسنی مبارك، زین العابدین بن علی، معمر قزافی و غیره بخوبی دیدیم كه كسانی كه نهایت مزدوری و حلقه بگوشی را برای آمریكا و اسرائیل كرده بودند چگونه آمریكا به راحتی آنها را مثل دستمال مصرف شده دور انداخت و هیچگونه كمكی به آنها نكرد و تنها و تنها منافع خودش را در منطقه در نظر گرفت. در مورد مجاهدین نیز كاملا قابل فهم است كه چگونه وقتی دیده كه هیچ منافعی از طرف مجاهدین برای آنها تامین نمی شود خواستار اخراج آنها و از هم پاشیدن آنها شده است.
2ـ انتقال اعضای كمپ اشرف به هر نقطه دیگری غیر از اشرف مساوی است با فروپاشی و از هم گسیختن زنجیری كه رهبری سازمان آنها را به اسارت كشیده است. این موضوع را قبل از هر كس خود رهبری مجاهدین می داند كما اینكه اولین كسی كه در مورد اظهارات سخنگوی آمریكایی موضعگیری كرد، محدثین از رهبران مجاهدین بود كه بشدت از آن انتقاد كرد و حتی گفت «اعضای كمپ اشرف حتی به بهای مردن هم باشد خواهان ماندن در اشرف هستند.» هركسی كه یا در مجاهدین بوده یا با آنها رابطه داشته این را بخوبی می داند كه تشكیلات مجاهدین كه بشدت افراد خود را محدود نگه میدارد و ارتباط همه اعضا را بصورت صد در صد با دنیای بیرون قطع می كند بشدت به باز شدن این محدودیت و ارتباط افراد با دنیای بیرون از تشكیلات حساس است و هرگز تن به چنین كاری نخواهد داد. مگر اینكه در شرایطی قرار گیرد كه دیگر كاری از دستشان بر نیاید.
3ـ دولت عراق كه اولتیماتوم پایان سال میلادی 2011 را برای اخراج مجاهدین مطرح كرده و از طرف رئیس جمهوری و وزارت خارجه و سایر ارگانهای رسمی این كشور نیز تاكید می شود، خواهان خروج مجاهدین از این كشور می باشد. تمامی طرفهای ذیربط از جمله آمریكا نیز چه بطور منطقی و چه بطور قانونی و چه به لحاظ بین المللی حرفی برای مخالفت با این موضوع ندارند، چون بقول عراقیها اگر كسی دلش برای اینها می سوزد خودش آستین بالا بزند و آنها را بپذیرد. و این البته دست عر اقیها را برای سركوب آنها و همچنین به زور بیرون راندن آنها باز می كند.
4ـ در این میان ادعای توخالی رهبران مجاهدین برای دلسوزی كشته شدگان اشرف و فشاری كه دولت عراق روی آنها می آورد نیز آشكار می شود. به یاد می آوریم كه مریم رجوی با مظلوم نمایی پس از كشتار هشتم آوریل اشرف می گفت «كاش با شما می بودم و بدنهای زخمیتان را در بغل می گرفتم» ولی حالا از او بایستی پرسید وقتی همه چیز برای نجات آنها و خروج آنها از این مهلكه وجود دارد چرا تن به چنین كاری نمی دهد. ادعاهای مظلوم نمایی كه مثلا «افراد بی دفاع» یا «با دست خالی در برابر تانك و توپ» و غیره كه از طریق آنها می توانستند از مجامع بین المللی و پارلمانها حمایت بگیرند اكنون دیگر برایشان كاربردی ندارد چون می توان نتیجه گرفت كه پس خودشان می خواهند در چنین وضعیتی بمانند.
از طرفی بایستی اوج شقاوت و بیرحمی رهبری سازمان را نسبت به افراد پایینترشان دید كه كوچكترین اهمیتی برای جان و زندگی آنها قائل نیستند و تنها و تنها سیاست كثیف و ضدانسانیشان برایشان مهم است.

دیگر مطالب

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.