هشت شهریور؛ روز مبارزه با تروریسم – آغاز هفته دولت

“ترور” در لغت به ترساندن، “تروریسم” به ارعاب و تهدید، ایجاد ترس و وحشت در مردم و “تروریست” به طرفدار ارعاب و تهدید، طرفدار حکومت زور، ارعاب و تهدید، معنی شده است.

“ترور” واژه ای هراس انگیز و نفرت زاست، با شنیدن واژه “ترور” فهرستی بلند از انواع مختلف خشونت ها، قتل ها و جنایت ها به ذهن تداعی می شود.

پدیده تروریسم موضوعی است که برای ما ایرانیان که از بزرگترین قربانیان آن هستیم آشناست، سازمان تروریستی مجاهدین خلق که از حمایت های مالی سیاسی و تبلیغی برخی از دولت های مخالف نظام نوپای جمهوری اسلامی ایران بهره می برد با شیوه قهرآمیز و کشتار فراوان، درصدد حذف فیزیکی عناصر کارآمد و طراحان نظام برآمد تا با ایجاد خلأهای جدی در ارکان حساس کشور ضربه های اساسی به ملت و حکومت ایران وارد آورد.

امسال سی و ششمین سالروز شهادت مظلومانه شهیدان رجایی و باهنر به دست منافقان کوردل است. این اقدام تروریستی در میان سایر عملیات تروریستی به دلیل شهادت نفرات اول و دوم دستگاه اجرایی یك كشور، كاملاً بی‌ سابقه به شمار می‌ آید.

به سبب آن که نخست وزیر و رییس جمهور هر دو در یک روز و در یک مکان به شهادت رسیدند، این روز با نام روز مبارزه با تروریسم در هفته دولت نامگذاری شده است. بعدها با روشن شدن عملکرد مجاهدین در راه جاسوسی برای غربی ها و رژیم صدام حسین و انتشار اسناد محافل غربی معلوم شد که این انفجارها ـ انفجار دفتر مرکزی حزب جمهوری اسلامی و دفتر نخست وزیری ـ بر اساس طرح و برنامه سازمان سیا صورت پذیرفته و سران جنایتکار مجاهدین به اشاره و دستور آمریکا، این جنایات را مرتکب شدند.

انفجار ساعت سه بعد از ظهر روز ۸ شهریور ۱۳۶۰ در جلسه شورای عالی امنیت ملی رخ داد. در پی انفجار بمبی که گفته می ‌شود در داخل یک کیف دستی جاسازی شده بود، قسمت ‌هایی از طبقه اول و طبقه دوم ساختمان نخست ‌وزیری در مجاورت خیابان پاستور دچار حریق شد و آتش و دود فضای محل انفجار را فرا گرفت. در این انفجار محمد علی رجایی رییس جمهور و محمدجواد باهنر نخست وزیر، عبدالحسین دفتریان مدیرکل مالی اداری نخست وزیری و هوشنگ وحید دستجردی و یک عابر در بیرون ساختمان کشته شدند. آن ها برای شرکت در جلسه شورای عالی امنیت ملی کشور گرد هم آمده بودند که این حادثه تروریستی رخ داد. پس از وقوع حادثه، تحقیقات گسترده‌ ای برای یافتن عامل حادثه آغاز می‌ شود.

مسعود کشمیری فرزند سعید، با شماره شناسنامه 401، متولد سال 1329 در کرمانشاه، دارای مدرک لیسانس علوم اداری و مدیریت بازرگانی از دانشگاه تهران، دبیر وقت شورای عالی امنیت ملی و عامل انفجار

ابتدا چنین تصور شد که مسعود کشمیری که آن زمان دبیر شورای عالی امنیت ملی بود نیز در این انفجار کشته شده و قطعاتی از اجساد دیگران به عنوان بازمانده جسد وی دفن شد. ولی پس از مدتی معلوم شد که وی از مرتبطان با سازمان مجاهدین خلق و عامل اصلی انفجار بوده و به عراق گریخته‌ است. کشمیری مأموریت خود را برای خیانتکاران منافق چنان ماهرانه انجام داد که در جلسات شورای عالی امنیت ملی شرکت می ‌کرد و معروف بود که گاه آقای رجایی پشت سر او ـ که مقید به نماز اول وقت بود ـ نماز می‌ خواند. نام او غالباً همراه با بیان تزویر‌هایش است، که دو خودکار در جیب داشته یکی برای بیت‌ المال و یکی شخصی و…

ضبط صوت بزرگ كشميری كه مخصوص ضبط جلسات است، درست نزديك رجايی و باهنر قرار می گيرد و كشميری به معمول هر جلسه چای می ريزد و برای حاضرين می آورد و پس از گفت و گوی كوتاهی با خسرو تهرانی به جای اين كه برود و سر جای جديد خود در كنار مرحوم «رجايی» بنشيند، از در خارج می شود. او پيش از خروج از جلسه كيف بزرگی را كه هميشه همراه دارد با پا به نزديكی رجايی هدايت می كند.

كشميری از ساختمان نخست وزيری خارج می شود و در ميدان پاستور نزد كسانی می رود كه منتظر او هستند تا دبير شورای عالی امنيت ملی را به يك نقطه امن انتقال دهند. همزمان صدای انفجار شديدی منطقه را می لرزاند. مطابق نظر كارشناسان بمب از نوع خاص «تخريبی – آتش زا» بوده كه از حدود 2 پوند تی – ان- تی و مقداری منيزيم تشكيل و در يك كيف دستی جاسازی شده بود.

همسر کشمیری، دختر دایی ‌اش مینو دلنواز بود. خانواده وی نیز هم ‌زمان با انفجار نخست ‌وزیری‌، توسط عوامل سازمان از محل سکونت خود به یک خانه تیمی انتقال داده شد و از طریق مرز زمینی عراق به انگلستان گریختند‌.

حجت الاسلام ناطق ‌نوری می‌ گوید: «موقعی که جنازه مرحوم شهید رجایی و باهنر را جلوی مجلس برای تشییع آورده بودند، حتی برای کشمیری هم جنازه درست کرده بودند و می‌ گفتند که بدن ایشان در اثر سوختگی خاکستر شده است. آقای دکتر زرگر (نماینده تهران) همان موقع اعلام کرد که این کار از نظر پزشکی غیرقابل قبول است، ممکن است استخوان ‌ها پودر شود اما جمجمه نمی‌ سوزد.»

آیت ‌الله مهدوی‌ کنی اتفاق مهم‌ تری از این تشییع جنازه را روایت می ‌کند: «کشمیری پیدا نبود. با حسن ‌ظنی که به این آقا داشتند، می ‌گفتند او هم سوخته است. برخلاف آن دو نفر که جنازه‌ شان بود این یکی جنازه ‌اش نیست و خاکستر شده است. آنجایی که کشمیری نشسته بود یک قدری خاکستر جمع کردند، در نایلون ریختند و گفتند این هم آقای کشمیری است؛ لذا در روز بعد، هنگام تشییع جنازه، همین نایلون را روی ماشین گذاشتند و آقای مرتضایی ‌فر هم از پشت تریبون صدا می ‌زد: کشمیری! خداحافظ … در همان روز یا فردای آن روز، آقای بهزاد نبوی گفتند این جنازه کشمیری نبود. ایشان گفتند ما برای این که ببینیم کشمیری هست یا نیست، افرادی را فرستادیم خانه ‌اش ببینیم آیا هست یا نیست؟ می‌ خواستیم از خانواده‌ اش مطلع شویم. ایشان گفتند وقتی رفتند دیدند که هیچ ‌کس در خانه‌ شان نیست. پدر و مادرش نیز غایب شده‌ اند. از همین ‌جا این شک پیدا شد که آیا کشمیری شهید شده یا نه؟»

همچنین سرتیپ شرفخواه و سرهنگ وصالی بر خروج کشمیری لحظاتی قبل از حادثه شهادت داده بودند. افراد دیگری نیز بر این موضوع صحه گذاشته بودند. به عنوان نمونه جلال طالبی از خروج کشمیری لحظاتی قبل از انفجار از در نخست وزیری خبر داده بود که به دنبال آن از نگهبانان و مستخدمین نیز تحقیق گشته و اطمینان حاصل می گردد. از سوی دیگر خودروی کشمیری که صبح روز حادثه دیده شده بود، در محل خود نبوده و خانواده وی نیز از منزل وی خارج شده بودند. پس از انفجار دفتر نخست وزيری، در نتيجه بازرسی از منزل مسعود کشمیری در شهرستان كرج، مقادير زيادی سلاح و مهمات كشف شد.

این واقعه درست دو ماه پس از آن رخ داد که آیت ‌الله دکتر سید محمد حسینی‌ بهشتی و بیش از ۷۰ تن از چهره‌ های سیاسی و اجرایی عضو حزب جمهوری اسلامی در انفجار دفتر این حزب ترور شده و به شهادت رسیده بودند. مجاهدين خلق، هرگز مسئوليت فاجعه انفجار حزب جمهوری اسلامی و انفجار نخست وزيری را كه طی آن بسياری از چهره های شاخص نظام و انقلاب به شهادت رسيدند، رسماً به عهده نگرفتند ولی مسعود رجوی در مناسبات درونی به انجام چنین اقداماتی افتخار می کرد.

علاوه بر نگرانی از واكنش افكار عمومی داخلی و بين‌ المللی در قبال پذيرش مسئوليت دو فاجعة بزرگ تروريستی 7 تیر و 8 شهریور سال 60 كه می توانست بازتاب پر سر و صدا و وسيعی در رسانه‌ ها داشته باشد، برخی ملاحظات پيچيده امنيتی و اطلاعاتی در سازمان های جاسوسی غربی كه طراحان و آمران اصلی آن ها بوده‌اند و مستقيماً اين دو عمليات را حمايت و پشتيبانی فنی و عملياتی كرده ‌اند، اختيار تصميم ‌گيری در مورد اعلام مسئوليت آن ها را از دست سازمان خارج ساخته بود.

مسعود کشمیری همچنان زنده است. تعدادی از اعضای سابق مجاهدین اطلاع داده اند که او نیز همچون بسیاری دیگر از اعضای ارشد مجاهدین جدا شده و همراه با خانواده اش در اروپا ساکن است اما به دلیل جرم آشکاری که مرتکب شده همچنان محتاج مجاهدین و در ارتباط با آنان می باشد. آنچه موجب افسوس است، این است که او در پی آن که پرونده انفجار نخست وزیری همچنان مسکوت مانده است، علی رغم این که تمام اسناد محکمه پسند بر علیه او دلالت دارند، گویا مورد تعقیب هیچ نهاد بین المللی همچون اینترپل نیست و این است که بر مظلومیت رجایی و باهنر می افزاید…

شهید رجایی هنگام شهادت ۴۸ سال سن داشت. او پس از پیروزی انقلاب ابتدا سمت وزارت آموزش و پرورش را برعهده گرفت و سپس در سال ۱۳۵۹ به نمایندگی مردم تهران وارد مجلس شورای اسلامی شد. در ۲۰ مرداد ۱۳۵۹ به نخست‌ وزیری و پس از عزل بنی‌ صدر از مقام ریاست جمهوری در انتخابات دوم مرداد ۱۳۶۰ با کسب بیش از ۱۳ میلیون رأی مردم به عنوان دومین رییس جمهوری اسلامی ایران انتخاب شد.

شهید باهنر نیز هنگام شهادت ۴۸ ساله بود. او پس از پیروزی انقلاب مسئولیت‌ هایی از جمله عضویت در شورای انقلاب اسلامی، نمایندگی مردم کرمان در مجلس خبرگان، نمایندگی مردم تهران در مجلس شورای اسلامی، وزارت آموزش و پرورش (در کابینه شهید رجایی) و دبیرکلی حزب جمهوری اسلامی (پس از شهادت دکتر بهشتی) را برعهده داشت. او پس از انتخاب رجایی به ریاست‌ جمهوری، از سوی وی به نخست ‌وزیری جمهوری اسلامی ایران برگزیده شد.

شهيد محمدعلی رجايی دو هفته پيش از شهادت در يك پيام تلويزيونی‌، تحليل مشروحی از سوابق و عملكرد سازمان ارائه نمود. وی كه خود پيش از انقلاب به دليل همكاری با رهبران اوليه سازمان سال‌ها زندان و شكنجه‌ های سخت را متحمل شده بود، چنين گفت‌:

“سازمان مجاهدين در زندان حرفشان اين بود كه درست است كه ما شعار مبارزه با امپرياليسم می ‌دهيم‌، درست است كه با رژيم شاه می ‌جنگيم‌، درست است كه با ساواك بايد جنگيد، ولی قبل از هر چيز با مسلمانانی كه امام خمينی را به عنوان رهبر اين انقلاب قبول دارند، بايد با آن ها جنگيد. بايد از روی جنازه آن ها رد شد و به آن مبارزه بعدی رسيد. اين تفكر آن ها بود و ما در زندان‌ به روشنی می ديديم كه با ماركسيست ‌ها متحد می شوند و بر عليه ما می جنگيدند… پس از پيروزی انقلاب‌ سازمان از هر فرصتی استفاده می ‌كرد كه دست كم سه چيز را برای خودش آماده كند. يكی از آن ها، اسلحه بود، به محض اين كه مردم ما در انقلاب پيروز شدند، اين ها به انواع وسايل متوسل می ‌شدند برای جمع‌آوری اسلحه‌… برای روزی كه در نظر داشتند، بعد از جمع‌آوری اسلحه‌، دوم اين كه شروع كردند به جمع‌ آوری امكانات مالی و تداركاتی، از بردن ماشين‌های دولتی گرفته تا بردن پول‌ های نقد و اسناد و تصرف اماكن‌. كه مدت ‌ها طول كشيد تا مردم توانستند اين اماكن را كه آن ها به زور گرفته بودند از آن ها پس بگيرند. به موازات اين دو كار، چيزی كه برای همه ما تعجب ‌آور باشد، سوم اين كه، اين ها شروع كردند به شناسايي شخصيت‌ هايی كه ممكن است در آينده اين انقلاب نقش داشته باشند. اخيراً يكی از خانه‌ های تيمی كه به دست شما مردم لو رفته و تصرف شده‌، در آنجا اسنادی را ديديم كه حتی كسانی را كه در مدرسه رفاه (محل استقرار امام پس از 12 بهمن 57) مشغول خدمت بودند، شناسايی كرده‌ اند و برای هر كدام يك كارت مشخصات درست كردند. پس‌، از آن موقع‌، اين ها به فكر بودند كه هر چه زودتر يك نبردی را با نيروهای مؤمن واقعی شروع كنند، و بنابراين آنچه كه آن موقع در زندان‌ می ‌گفتند، آرزوی عبور از جنازه ما در رسيدن به مبارزه بعدی‌، را تحقق بخشند… سازمان مجاهدين با عملكردی كه در اين دو سال و نيم دارند خط خودشان را نشان دادند… ای سازمان‌؛ آيا در اين دو سال و نيم‌ شد كه يك آمريكايی را بكشی؟ و بگوييد كه ما ضد آمريكايی هستيم‌؟ آيا در عرض اين دو سال و نيم‌ شد كه يك ساواكی را بكشی؟ آيا شد كه يك سرمايه ‌دار صهيونيست استثمارگر را بكشی و بيايی بگويی كه انقلابی هستی‌؟ اما «بهشتی» را كشتی، اين موضع‌ گيری تو است‌ و تو ای سازمان‌؛ بدان كه منفور هستی و مردم‌ قلبشان‌، تمام رگ‌ هايشان به بهشتی ‌ها پيوند دارد ولي تو كوری و نمی ‌بينی.

واقعاً برای من كه تا حدودی چند سال با محمد حنيف‌ نژاد، با رضا رضایی و احمد رضایی بودم‌،… هر وقت تصور می ‌كنم كه شما به عنوان عضو سازمان مجاهدين می ‌بينيد كه مسعودتان نخست‌ وزير بنی ‌صدر شده و از اينجا به فرانسه فرار كرده‌، آنجا جبهه متحد ضد انقلاب را دارد سازمان می ‌دهد، چگونه خوابتان می ‌برد؟ واقعاً تعجب می ‌كنم‌… روی اين مسأله فكر كنيد كه آيا شما می توانيد در تاريخ جواب اين حركت را بدهيد؟ شما می توانيد بگوييد كه كشتن آيت ‌الله خامنه ای برای شما، لازم‌ تر از كشتن يك آمريكايی يا يك ساواكی يا يك اسرائيلی بوده است‌؟”

رهبری درباره ویژگی ‏های اخلاقی شهیدان رجایی و باهنر می ‏فرماید: «شهید باهنر، مرد بی‏ تظاهری بود که هیچ کس از ظاهر آرام او نمی ‏فهمید در باطن و ذهن و اندیشه موّاج او چه می‏ گذرد. وی یکی از متفکرین و تئوریسین ‏ها و ایدئولوگ‏های انقلاب بود. نوشته ‏های زیادی داشت و کتاب‏ های زیادی را تنظیم کرده بود….ارتباطات نزدیکی با شهید مطهری و شهید بهشتی داشت و هر دوی این ها، برای عظمت فکری و قدرت تفکر عملی او ارزش زیادی قائل بودند… نقش شهید رجایی و باهنر در افشا نمودن ماهیت لیبرالی و منافقانه بنی صدر، بسیار برجسته بود. البته شهید رجایی در درجه اول و بعد هم شهید باهنر در این مورد نقش داشتند. شهید رجایی با صبر خود و متانت و حوصله عظیم و با قبول دردها و رنج‏ های قلبی و غیر قابل افشایی که داشت، توانست با تعبیر خود من با نرمش قهرمانانه‏ ای، بنی صدر خائن را افشا و رسوا کند و به زمین بکوبد»

در حادثه شهادت شهیدان رجایی و باهنر چند نکته قابل تأمل است. اول این که مجاهدین به دنبال انتقام از نیروهای انقلابی بودند، زیرا دولت شهید رجایی به عنوان نماد دولتی اسلامی تلقی می‌ شد. دوم این که مجاهدین در این باور غلط بودند که با توجه به شرایط حساس کشور و درگیری‌ در جبهه‌ های حق علیه باطل، با ترور رییس جمهور، اوضاع سیاسی داخل نیز از هم فرو پاشیده خواهد شد که در عمل این ‌گونه نبود.

شهادت این عزیزان آغازگر هفته دولت نیز محسوب می‌ شود. این نامگذاری به خاطر این بوده که دولت شهید رجایی نمادی از دولت انقلابی محسوب می‌ شود که منطبق بر خواسته مردم و نیازهای آن ها بوده است.

تنظیم از محمدی

دیگر مطالب

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.