همسازی با فرقه مجاهدین خلق

یكی از سرسخت ترین كمپین های حمایت از یك سازمان ناهنجار شكل گرفته است، این فرقه ایرانی، كمونیستی و تروریستی به نام مجاهدین خلق به طور اسرار آمیزی مورد پشتیبانی است. به نظر می رسد كه این كمپین اخیراً، با هدف فوری بیرون كشیدن نام مجاهدین از فهرست رسمی سازمان های تروریستی امریكا سرعت گرفته است. در هیأت هایی كه در واشنگتن سازمان یافته اند برخی چهره های سرشناس پول گرفته اند تا در حمایت از گروه سخنرانی كنند، از جمله نماینده سابق كنگره لی هامیلتون كه می گوید مبلغ قابل توجهی دریافت كرده است تا ماه گذشته در گردهمایی مجاهدین شركت كند. شاید تركیبی از منافع مالی و كمبود اطلاعات درباره ماهیت گروه، بتواند بخشی از انگیزه های حمایت برای حذف از فهرست تروریستی را توضیح دهد. اما بیشتر رفتار شدیداً مخرب و ساده انگارانه حامیان در قبال ایران هدف ازاین حمایت هارا توضیح می دهد. نماینده ای به نام براد شرمن نیز یكی از اعضای كنگره است كه از حذف مجاهدین از فهرست حمایت می كند و می گوید این گروه نباید سازمان تروریستی تلقی شود زیرا « دشمن دشمن ایالات متحده است». نه خیر جناب نماینده، حتی دشمنان ایالات متحده هم دشمنانی دارند كه تروریست هستند.
باید سر فصل های اصلی تاریخچه مجاهدین خلق را به یاد آوریم. این سازمان سوابق تروریستی خود را از سال های دهه 70 میلادی آغاز كرد یعنی هنگامی كه در جریان تلاش هایش برای تحلیل بردن رژیم شاه، شش شهروند امریكایی را به قتل رساندو از تسخیر سفارت امریكا و گروگانگیری دیپلمات های امریكایی حمایت كرد. وقتی كه در جنگ قدرت مغلوب شد با رژیم انقلابی نیز درافتاد. سپس سرنوشت خود را با صدام حسین گره زد و در واقع تبدیل به بازوی نیروهای امنیتی صدام شد. اعضایش اكنون در قرارگاهی در عراق زندگی می كنند كه بنابر گزارش های روزنامه نگاران، سازمان های حقوق بشری و دیپلمات های خارجی، منش هــای فرقه گرایانه آن ها به سادگی قابل مشاهده است. اعضایی كه موفق به خروج از سازمان شده اند، می گویند كه سال ها علی رغم میل و اراده شان در كمپ نگه داشته شده و شستشوی مغـزی می شده اند. از آنجا كه این گروه ایدئولوژی اش همواره آمیزه عجیبی از ماركسیسم و اصول گرایی اسلامی است درك این كه این گروه خواهان چه چیزی غیر از كنترل مداوم رهبران روی اعضا است، دشوار است.
فكر كردن به مجاهدین خلق به عنوان نوعی وسیله سیاسی علیه تهران هم احمقانه و هم عجیب است. مجاهدین عملاً در ایران از هیچ حمایتی برخوردار نیست، چرا كه در طول جنگ ایران ـ عراق در كنار صدام حسین فعالیت كرد و نه فقط به دلیل حملات تروریستی كه از زمان جنگ در ایران انجام داده است.
هر گونه لطفی به مجاهدین نه تنها راه های رسیدن به تفاهم با تهران درباره برنامه های هسته ای و هر چیز دیگری را بی جهت پیچیده می كند بلكه دشمنی بسیاری از اعضای جامعه ایرانی را برمی انگیزد. همچنین امریكا را به طور ناخوشایندی به عنوان ریاكاری متلون درباره مسائل ضد تروریسم و حقوق بشر معرفی می كند. هركسی كه به خود اجازه دهد درگیر كمپین مشروع كردن مجاهدین شود، مستحق شرمنده شدن است.
نشنال اینترست ـ پاول ـ آر. پیلار
 

دیگر مطالب

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.