فرقه گرایی مجاهدین

بررسی نقض حقوق بشر در فرقه رجوی – قسمت هیجدهم

سعید باقری دربندی: خوب وقتی مناسبات بر اساس دیکتاتوری پایه ریزی بشود و افراد برای ابراز افکارشان تحت فشار باشند قائدتاً هیچ کس حرفی نخواهد زد، در چنین وضعیتی هیچ اعتراضی نخواهی کرد، حتی وضعیت طوری بود که در نشست ها هم اگر ساکت بودی و انتقادی یا اعتراضی هم نداشتی باز به سراغت میامدند که چرا ساکتی؟ آنها از افراد انتظار داشتند همه تملق گو باشند و بی چون و چرا در خدمت اهداف رهبری عقیدتی مریم و مسعود قرار بگیرند. دوست نداشتند کسی به اصطلاح پاسیو شود. تفکر باید در راستای چفت شدن با سازمان انجام می پذیرفت در غیر این صورت گناهی نابخشودنی انجام می دادی. ساکت بودن در نشست ها یعنی بریدگی از سازمان یا انفعال و رفتاری ضد انقلابی. می گفتند چرا ساکتی؟ حرف بزن و منظورشان از حرف زدن چاپلوسی برای مریم و مسعود بود و یا سخن گفتن در تایید خط مشی سازمان. یا اگر به صورت دوست و همرزمت به خاطر انتقادی که در نشست می کرد تف نمی کردی تحت فشار قرار می گرفتی که چرا به صورت دوست و همرزمت تف نکردی؟‼ یکی از مسئولین رده بالا فکر کنم MO

دیگر مطالب:

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

دکمه بازگشت به بالا